Εργασίες μαθητών των τμημάτων Γ5 και Γ6 του 1ου ΕΠΑΛ Σταυρούπολης στο ποίημα του Μ.Σαχτούρη " Ο στρατιώτης ποιητής"
Αν ο πόλεμος είχε φωνή δε θα μιλούσε αλλά θα ούρλιαζε δε θα μιλούσε ήρεμα αλλά θα φώναζε θα έδειχνε την απανθρωπιά του σε κάθε φράση και θα έκανε μέχρι και τους κωφούς να τον μισήσουν. Αν ο πόλεμος είχε φωνή δεν θα ήθελε κανείς να τον ακούσει. Κ.Χ.
Αν ο πόλεμος είχε φωνή θα ήταν ο διάβολος που θα έλεγε «παλέψτε, παλέψτε μεταξύ σας» μέχρι την εξαφάνισή σας. Κ.Π.
Αν ο πόλεμος είχε φωνή, όλος ο κόσμος θα πανικοβάλονταν από τον φόβο τους γιατί δεν είναι κάτι ωραίο και ειρηνικό. Τα παιδιά θα φώναζαν βοήθεια και θα έκλαιγαν φωνάζοντάς το. Οι μεγάλοι θα τρόμαζαν πολύ αλλά θα κάνανε τα πάντα για την οικογένειά τους και τα εδάφη της πατρίδας τους. Χ.Λ.
Αν ο πόλεμος είχε φωνή θα έτρεμε μέσα στη νύχτα θα ζητούσε συγγνώμη στα παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν θα έκλαιγε πάνω από πόλεις που έγιναν στάχτη και στο τέλος θα ψιθύριζε «μακάρι να μη με καλούσε ποτέ κανείς». Π.Ν- Σ.Κ.
Και όπως κάθομαι με φόβο η σιωπή εκκωφαντική κρατώντας τον σταυρό στο λαιμό ένα πράγμα ονειρεύομαι να περάσει γρήγορα η νύχτα. Τ.Ε- Δ.Χ.
Δεν έγραψα ποιήματα γιατί ο φόβος ήταν υπερβολικός. Άκουγα κρότους Έβλεπα λάμψεις Αν μπορούσα να γράψω, θα έγραφα για ειρήνη. Τ.Ε.-Δ.Χ.
Δεν έγραψα ποιήματα γιατί ο φόβος ήταν πολύς. Άκουγα κραυγές Έβλεπα νεκρούς Αν μπορούσα να γράψω, θα έγραφα για τα πάντα. Π.Α.
Δεν ήταν όνειρο ήταν ο φόβος μέσα στη νύχτα μέσα στη σιωπή θα σε έσωζε ο σταυρός. Ο.Α.
Τη νύχτα περπατάω μέσα στη σιωπή Ο φόβος στέκεται δίπλα μου Κρατάω έναν σταυρό στο χέρι Κλείνω τα μάτια και βλέπω ένα όνειρο Το σκοτάδι γίνεται λίγο πιο φωτεινό Τ.Χ.
Έχω γράψει ποιήματα μέσα σε κρότους και μέσα σ΄αυτούς κύλησε η ζωή μου.
Την μια ημέρα έτρεμα την άλλη ηρεμούσα μα μέσα στα δάση της θλίψης και της χαράς τριγυρνούσα.
Με τον σταυρό στο χέρι πήγαινα στα μνήματα για των νεκρών ανθρώπων τα αδικήματα.
Μ΄έσωζε ο σταυρός που κουβαλούσα γιατί χάρη στην πίστη και στην υπομονή με τον θεό νικούσα. Χ.Λ.
Ο μονόλογος του στρατιώτη ποιητή
Άλλη μια μέρα στον πόλεμο. Σήμερα τα πυρομαχικά έπεσαν από νωρίς. Νιώθω εγκλωβισμένος, δε μας αφήνουν να βγούμε εκτός αν χρειαστεί να πιάσουμε τα όπλα. Θα γράψω ένα ποίημα για όλους αυτούς που σκοτώθηκαν είτε συμπατριώτες είτε όχι, στη μνήμη τους, να τιμηθούν όπως πρέπει. Δε ξέρω πόσο ακόμα θα κρατήσει. Κάθε μέρα που περνάει, νιώθω ότι ο θάνατος πλησιάζει πιο πολύ. Όλα έξω είναι μαύρα, χωρίς νόημα και χρώμα, οι δρόμοι άδειοι, τα σπίτια χωρίς ψυχές. Όλο αυτό πρέπει να τελειώσει πριν να είναι αργά. Σ.Α.
« Άλλος ένας σταυρός.... Τα χέρια μου τρέμουν, μα πρέπει να συνεχίσω. Ποτέ δε φανταζόμουν να περνάω τη ζωή μου μετρώντας νεκρούς. Σκεφτόμουν πως θα δούλευα στα χωράφια καλλιεργώντας τη γη, βοηθώντας τον πατέρα μου, γεγονός που θα μ΄ έκανε πολύ ευτυχισμένο, διότι αγαπάω την οικογένειά μου. Τώρα κατέληξα να καρφώνω σταυρούς για ανθρώπους χωρίς επιστροφή. Νιώθω βάρος στην καρδιά μου, σα να κουβαλώ τις ψυχές αυτές. Πώς άλλαξε έτσι η ζωή μου; Σαν χθες θυμάμαι που καθόμουν και γελούσα με την παρέα μου γύρω από μια φωτιά... Κάθε κάρφωμα μου προκαλεί πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς δεν πρέπει να ξεχνά. Χ.Ν.
Πόσο μόνος είμαι και ταυτόχρονα περικυκλωμένος από συντρόφους μου. Είναι αρκετά οξύμωρο. Εδώ πάντα είσαι μόνος όσοι και να είναι μαζί σου, όλοι είμαστε εδώ για τον ίδιο σκοπό, όλοι είμαστε το ίδιο, όλοι είμαστε αναλώσιμοι. Πόσο ανούσια έχει γίνει η ζωή μου και ταυτόχρονα όλων μας. Αναπολώ τις μέρες που ήμουν με την οικογένειά μου και θεωρούσα ότι χάνω πολύτιμο χρόνο, τότε που δεν ήθελα καν να περνάω χρόνο στο σπίτι μου... Πόσο λάθος ήμουν... Μακάρι να το ήξερα ότι μετά από μήνες θα κατέληγα στα χαρακώματα, μακριά απ΄όλους και απ΄όλα, με τον μόνο σκοπό να πεθάνω για κάποιους που με βλέπουν σαν νούμερο και όχι σαν άνθρωπο. Χ.Κ.
